From Karitsa to Goodwood

In those early days, they came with a suitcase, a name, and a stubborn bit of hope.

They stepped onto the wharf in a land that smelled of salt, dust, and promise They worked wherever the day would take them, factory, field, railway, kitchen. They learned new streets, new words, new ways of getting by. But every night, somewhere between fatigue and sleep, the village returned.

Letters crossed oceans, folded with longing and a little bit of dust from home. Children grew, half in the old stories, half in the new land. One eye still watched the mountain slopes of Tsouka, or Elatias and of Asfaka.

And from those years of sweat, laughter, and stubborn courage, memories bloomed.

Here they are now, gathered like flowers from two distant fields.

Από την Καρίτσα στο Γκούντγουντ

Tα πρώτα εκείνα χρόνια, έφτασαν με μια βαλίτσα, τ’
όνομά τους, και μια πεισματάρικη ελπίδα.

Πάτησαν στο λιμάνι μιας χώρας που μύριζε αρμύρα, σκόνη και ελπίδα. Δούλεψαν όπου τους έβγαζε το μεροκάματο: στο εργοστάσιο, στις φάρμες, στον σιδηρόδρομο, στις κουζίνες. Έμαθαν καινούργιους δρόμους, καινούργιες λέξεις και νέους τρόπους να τα βγάζουν πέρα. Μα κάθε βράδυ, κάπου ανάμεσα στην κούραση και στον ύπνο, το χωριό γύριζε πάλι κοντά τους.

Τα γράμματα ταξίδευαν πέρα από τις θάλασσες, διπλωμένα με λαχτάρα και λίγη σκόνη από την πατρίδα. Τα παιδιά μεγάλωναν, μισά μέσα στις παλιές ιστορίες και μισά στην καινούργια τους πατρίδα. Μα η καρδιά και η ματιά έμεναν πάντα στραμμένες στις πλαγιές της Τσούκας, του Ελατιά και της Ασφάκας.

Κι από εκείνα τα χρόνια, τα ποτισμένα με ιδρώτα,
γέλιο και πείσμα, άνθισαν οι αναμνήσεις.

Να τες τώρα, μαζεμένες σαν λουλούδια από δυο μακρινά χωράφια.